مادر
قصد ناسپاسی ندارم. می دانم، که چقدر زحمت مرا کشیده ای . می دانم که چقدر تلاش کردی تا مرا آنطور که درست می دانستی تربیت کنی. که به من خوب و بد را یاد دهی. میدانم با ناراحتی ام ناراحت و با شادیم شاد شده ای. می دانم که چه شب هایی تا صبح پای تختم بیدار ماندی. وقتی که شادی رفت، مادر، می دانم که چرا خم به ابرو نیاوردی. اما مادر... مادر
مادر
تو به من دل بستن را
نیک، آموختی

عاشقانه بودن
و عاشقانه زیستن را

اما... ای کاش
دل کندن را نیز
به من آموخته بودی

اگر می دانستم
که دل کندن
چقدر سخت است
هرگز
دل نمی بستم
.
.
.
هرگز . س ش