می خواستم چیزی راجع به ماه رمضان بنویسم... ماهی که این قدر برایش ذوق و شوق داشتم... ماهی که درآن قرار بود حداقل یک قدم به " آدمیت" نزدیک شوم. چیزی که دقیقا نمیدانم کجاست. اما چه کنم که دل و دماغش نیست. نمی دانم نگران کسی باشم که آن ور دنیاست و فکرش این ور دنیا، یا کسی که این جاست و فکرش آنور دنیا. دیگر نسبت به هرنوع "رفتن" آلرژی شدیدی پیدا کرده ام... از مسافت، از رفتن، از دلتنگی، از همه چیز بیزار شده ام.
آخر بدون ذوقی و شوقی، با یک سبد دلتنگی و تنهایی چه می شود نوشت؟ س ش