چند روز پیش برای کاری، گذرم به بیمارستان افتاد. راستش قرار بود بابا بخیه هایش را بکشد و دیگراز شر پانسمان هم خلاص شود. من هم رفتم که تنها نباشد. خوشبختانه کارش هم خیلی زیاد معطلمان نکرد؛ در طول مدتی که طول کشید تا بخیه هایش را بکشند، من بایستی بیرون اتاق جراحی منتظرمی ماندم. از قضا، آن اتاق جراحی دقیقا چسبیده بود به بخش اورژانس بیمارستان؛ و من اجبارا در سالن انتظار اورژانس نشستم. خوابم می آمد. چشم هایم را بستم تا شاید چرتی بزنم.
هنوز یکی دو دقیقه ای بیشتر نگذشته بود که با شنیدن صدای همهمه و جنب جوش از جا پریدم. دیدم ظاهرا مریض بد حال آورده اند. دو سه نفر همراهش، اطرافش را نسبتا شلوغ کرده بودند. اما نه آنقدرکه نشود چهره مرد نسبتا مسنی را که بیهوش روی تخت خوابیده بود دید. به نظر می رسید ماشین به او زده باشد. نمیدانم داشتند او را به کدام قسمت می بردند، ولی هر چه بود خیلی عجله داشتند. چند لحظه بعد یکی ازآن همراه ها برگشت و از مسئول کشیک اورژانس که او را معاینه کرده بود از وضعیت مرد میانسال که ظاهرا پدرش بود پرسید. اما در جواب چند جمله بیشتر ردوبدل نشد
"متاسفم. فکر میکنم ایشون خونریزی مغزی نسبتا شدیدی کردن. البته تاقبل از اینکه از عمل در بیان، نمیشه نظر قطعی داد ولی متاسفانه فکر نمی کنم بشه خیلی خوشبین بود. فقط باید دعا کرد مرگ مغزی نباشه." بد جوری جا خوردم؛ تا حالا ناخودآگاه فکر میکردم این صحنه ها را فقط در فیلم ها میشود دید. مرد جوان هم جا خورده بود. خیلی مستاصل به نظرم میرسید. یک دفعه بلند بلند شروع کرد به دعا کردن. این کار به نظرم واقعا ناهنجار می رسید، آنهم وسط سالن به آن شلوغی. دوباره روی همان صندلی نشستم. نگاهی به ساعتم انداختم: تقریبا ده دقیقه گذشته بود. دیگر از صرافت خوابیدن افتاده بودم. نگاهی به آدمهای اطرافم انداختم. دیدم تقریبا همه دارند دعا می کنند. با هر ظاهر و با هر سنی. برخی آهسته تر و برخی بلندتر.احساس کردم جدا در اتاق انتظاراورژانس، هنجار های دیگری حاکم است. آنجا همه خدا را با یقین قبول دارند و به رحمت و لطف و در عین حال قدرت بی حسر او، بیش از هر عارفی واقفند. آنجا دیگر بلند بلند دعا کردن، فقط مخصوص پیرزن ها نیست: کارهمه است. پس چرا من دعا نمی کردم؟ می دانستم هر کدام از آنها، به جز من، یک مریض اورژانسی دارند. شاید این دلیل ساکت بودن من بود. یک لحظه از خودم وتمام آنهایی که در سالن انتظار بودند احساس تنفر کردم. فکر کردم ما چه موجودات نان به نرخ روز خوری هستیم. حتما باید برایمان اتفاق دردناکی بیفتد تا یادمان بیفتد خدایی هم هست؟ یعنی من واقعا به خدا نیاز ندارم؟ یا نیاز دارم و حواسم نیست؟ حتی اطرافیانم... همانهایی که بلند بلند دعا میکردند... آیا آنها بیرون از اینجا، باز هم این طور به یاد خدا خواهند بود؟ یا آنها هم مثل من فراموش می کنند...؟ در طول راه برگشت، در تمام طول راه، به همین موضوع فکر می کردم... که چقدر حواسم پرت است... که چقدر سرم گرم گرفتاریها و خوشی های کوچک و بزرگ شده است... که چقدر فراموشکار شده ام. س ش