مرگ، غمگین بود
آرام روی زمین نشسته بود
زندگی خرامان از کنارش می گذشت

مرگ غم آلوده از او پرسید
"ای زندگی، چرا مردم از من گریزان و به سوی تو راغب اند؟":
زندگی از حرکت باز ایستاد. لبخندی زد. سر فرو انداخت. خجالت می کشید. آهسته گفت
"چون درمن، دروغهایی زیبا و در تو حقایقی تلخ است":
و به راه خود ادامه داد

ومرگ، دیگر غمگین نبود. س ش