این غزل را وقتی گفتم که هنوز وبلاگ نمی نوشتم. آن موقع جوششی بود. شوقی بود، ذوقی بود. اما حالا هیچ اثری از آن ذوق نیست. گویی من آدم دیگری شده باشم... باری... گفتم بد نیست حالا که حال و حوصله نوشتن ندارم، یکی از شعر های آن روزهایم را که مناسبت هم داشته باشه، بنویسم. به این امید که در این شب ها به یاد هم باشیم... حق یارتان. س ش

یا علی" چشم و چراغ انس شد * " یا علی" ورد زبان عشق شد"

ازعلی چون می توانی حرف زد؟ * کزعلی، یارب، کتابت جسم شد

حافظی کز سختیش دم می زند * مرنمیداند علی نامش کلیدعشق شد

از بر من آن شیخ ملحد را بگو * کزعلی سرها، قمرها نصف شد

یاعلی جان رحمتت برما ببار*کین خراب آبادما،لحو ولعاب وفسق شد