?همان طور که به یکی از دوستان گفتم، این شعر محصول مشترک خیام زدگی این جانب و ارادت بنده به او، و همین طور استرس ناشی از فرا رسیدن فصل مزخرف امتحانات است. بعد از مدتها ننوشتن فرصتی دست داد تا باز هم بنویسم. نامش را گذاشتم مثنوی خیام. چرا که شاید اگر خیام میخواست قالب مثنوی را به جای رباعی انتخاب کند، اینگونه می سرود

نظـر کن بین شـتابان کارِ ما را.... تلاش و کوشـشِ بسـیار ما را

ز بهرِ "راحتی" هر دم بپویـیم.... به سـان فاقـدان هر جا بجوییم

تو ای عاقل، شنو از ما حکایت... که تا آگه شوی از راز غـایت

گذر کردم شـبی از بهر کاری.... ز جنب قبر صـد صـاحب جلالی

ز کسـب و کـار روزم شاد بودم.... ز دنـیا و غمـش آزاد بـودم

!به ناگه از دل آن خـاکِ بی جان.... ندا آمد کجا ای رهگذر؟ هان

:نگه کردم به آن قبرانِ خاموش...صدا آن دم ببردست از سرم هوش

ببین من را کنون اینجا فـتادم .... چنین بی چاره و تـنها فـتادم

منم آن صـاحب قصـران عالی .... نـمی دانـم مرا دانـی، ندانـی

ز مکـنت از همه ممتاز بودم .... ز اموال از صدان آغاز بودم

به روز اندر تجارت شهره بودم.... به شب در بسترم آسوده بودم

دمادم در تـلاش و کار بودم .... برِ اولادِ خود، غم خوار بـودم

کنون بین این تن پوسیده ام را...واین دست وسر خشکیده ام را

به زیر صد وجب گل خفته ام من...به دور از اهل و منزل خفته ام من

تو دانی تاابد سهمم همین است...مگر سهم تو ای عاقل جزاین است؟

چه شه باشی چه خواجه،شیخ،سردار..چه بدباشی چه خوش،ناکام،بیعار

همین اسـت عاقبت، این رسم کاراست...قوام و سنت این روزگار است

چرا از یک خوشی چون شاد گشتن؟ ...زیک دم ناخوشی غمباد گشتن؟

،برو « دَ م» را غنیمت دان توای مرد...که راه ورسمِ این دنیای نامرد

همین مرگ است و مرگ است وتباهی...نمی ماند از آن جز یاد و آهی

نمی دانم! شاید باز در بد بینی ام زیاده روی کردم! س ش