نگاهی به چند پست آخر وبلاگم، به من می گوید که این وبلاگ زیادی طعم تلخ به خودش گرفته. نمیدانم. شاید این تلخی از تلخی حقیقت ناشی میشود؛ یا حد اقل من امیدوارم این طور باشد. البته از نظر بعضی ها (مثل دکتر قمشه ای) حقیقت نه تنها تلخ نیست، بلکه شیرین تر ازهر چیز دیگریست. شاید علتش آن باشد که ایشان حقیقت را در دین یافته اند. و همه می دانیم در دین، ظاهرا جواب همه سوالات هست. اما فعلا که این روزها (و شاید این سالها) در دین هم خبری جز شیون و زاری نیست. و ارمغانش برای ما در افتادن با جهان است و تهدید و ... در هر صورت تصمیم گرفتم کمی از زندگی بنویسم. گاهی -و البته فقط گاهی- بعضی فیلم ها یا بعضی شعرها که در ستایش از زندگی است، من را بر آن می دارد که در ستایش از این به قول سهراب "رسم خوشایند" بنویسم. شعر زیر که اخیرا گفتم شاید پژواک همان صدای درونم باشد که مرا همچنان به زندگی می خواند

،کوه ها در کنارهم

.کوهها -اما- تنهایند

من نمی خواهم

در کنارت، کوه باشم

.آن چنان سرد ، بلند ، استوار

من فقط می خواهم

،جلگهء سبز و گرم و پست رودی باشم

که سیراب می کند

.مردم پایین دست را

که در آن

زندگی

جاریست

من فقط می خواهم

که به اندازه سبزی نگاهت

سبز؛

و به اندازه گرمی صدایت

گرم؛

و به اندازه فرش زیر پایت

پست

.باشم

و دلم می خواهد

که به اندازه دیدن لبخندت

.شاد باشم

تا که هستم

در کنارت باشم

...و دگر هیچ نمی خواهم

...هیچ